شمارهٔ ۳۲۴

شعر به توصیف وضعیت ناپایدار و ظلمانی آسمان می‌پردازد و نشان می‌دهد که این شرایط ناپسند و بی‌عدالتی هرگز کاهش نخواهد یافت. اشاره به زور و قدرتی دارد که نمی‌تواند به راحتی کاهش یابد، همچنان که حلقه کمان، نمایانگر شدت و ثبات این ظلم است.