شمارهٔ ۳۲۱

این بیت اشاره به این دارد که انسان‌های خوب و نیک‌نهاد، در واقع بهترین نسل بشر هستند. اما زمانی که آن‌ها به خطا و اشتباه می‌افتند، به مانند موجودات افسانه‌ای و پریزاد جلوه می‌کنند و از حالت انسانیت خود دور می‌شوند.