شمارهٔ ۳۱۹

در این بیت، شاعر به موضوع زکات و تأثیر آن بر روی طبیعت و باغ اشاره می‌کند. اگر باغبان زکات گل‌ها را بدهد و آن‌ها را از باغ بیرون ببرد، باد خزان باعث می‌شود که طراوت و زیبایی گلستان بیشتر شود. به عبارتی دیگر، اشاره به این دارد که دادن زکات و کمک به دیگران می‌تواند به بهبود شرایط عمومی و افزایش سرزندگی و طراوت در جامعه منجر شود.