شمارهٔ ۳۱۸

در این شعر، گوینده با استفاده از استعاره "تیشه" به توصیف سختی‌ها و مشکلاتی که در زندگی با آن‌ها مواجه است، می‌پردازد. "دامان" و "کمر" به نوعی به بار مشکلات اشاره دارد که بر دوش او سنگینی می‌کند. همچنین اشاره به این دارد که هر رگ و رشته‌ای که تحت فشار باشد، ممکن است پر از درد و رنج شود. به طور کل، این ابیات نماد بار سنگین زندگی و چالش‌ها را به تصویر می‌کشند.