شمارهٔ ۳۱۶

شاعر به این اشاره دارد که دل انسان، تحت تأثیر وسوسه‌ها و ناخواسته‌ها، دچار گمراهی می‌شود. این دل، که ارزشمند و به مانند طلاست، به نام یک پادشاه می‌تازد و به دنبال خواسته‌ها و آرزوهای فریبنده می‌رود.