شمارهٔ ۳۱۰

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جلوه‌های محبوبی می‌پردازد که باعث شعف و نشاط گل‌ها شده و آنها با زیبایی خود تحت تأثیر جذابیت محبوب قرار می‌گیرند. به عبارت دیگر، زیبایی محبوب به قدری قوی است که حتی گل‌ها هم به خاطر آن دچار تغییر و تحول می‌شوند.