شمارهٔ ۳۰۸

در این شعر، سخن از نخل و باد است؛ نخی که سرکش نباشد، تحت تأثیر باد قرار نمی‌گیرد. همچنین به گل‌هایی اشاره دارد که خون آن‌ها به حلال باد تبدیل می‌شود. به طور کلی می‌توان گفت که این شعر به اهمیت خضوع و تسلیم در برابر نیروهای طبیعی و شرایط زندگی می‌پردازد.