شمارهٔ ۳۰۲

این ابیات بیانگر این است که کسی که زندگی را با شادی و نشاط تجربه نمی‌کند و از زیبایی‌ها لذت نمی‌برد، در واقع روح و وجودش پژمرده است و به نوعی از زندگی دور است. این افراد اگرچه ممکن است در ظواهر شاد به نظر برسند، اما در درون خود احساس خشکی و بی‌احساسی دارند.