شمارهٔ ۳۰۰

این دو بیت به این معناست که افرادی که بدون هدف و نیت بد دعایی می‌کنند، در کار خود خطایی ندارند و اینکه ترک کردن دعای خوب به هیچ عنوان بهتر نیست. به عبارتی، دعا کردن یک عمل مثبت است و ترک آن به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود.