شمارهٔ ۲۹۲

این شعر به احساسات عمیق و تغییر در نوع گریه و درد اشاره می‌کند. گوینده بیان می‌کند که امروز گریه‌اش رنگ و حال و هوایی متفاوت دارد و از عواطف سوختگی و درد درونش ناشی می‌شود. بوی دل‌سوزی و غم از دلش به مشام می‌رسد.