شمارهٔ ۲۹۱

این دو بیت به احساسات عمیق و دردناک عواطف انسانی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دل بیمار و دل‌زده او نمی‌تواند به دیگران محبت و احساساتش را هدیه کند و همچنین ارتباطاتش را بی‌فایده و بی‌ارزش می‌داند. به طور کلی، درد و فقدان عشق، مانع از ابراز احساست واقعی او می‌شود.