شمارهٔ ۲۸۷

در این بیت، شاعر به توصیف حالتی پرداخته که حسن (شخصیتی ممکن است نماد عشق یا زیبایی باشد) می‌تواند با آوازش شعلۀ شیدایی را بدرقه کند. در اینجا، طایر (پرنده) حوصله یعنی پرنده‌ای که به شیدایی و عشق وابسته است، به پرواز درمی‌آید و این احساسات را تجربه می‌کند. به طور کلی می‌توان گفت که این شعر به زیبایی عشق و شیدایی اشاره دارد.