از سفر با رخ افروخته جانان آمد
رفت چون ماه و چو خورشید درخشان آمد
دربارهٔ این سروده
شاعر به سفر محبوبی اشاره دارد که با ظاهری زیبا و درخشان به خانه بازگشته است. او را با ماه و خورشید مقایسه میکند و زیبایی و درخشندگیاش را توصیف میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.