شمارهٔ ۲۷۹

در این شعر، شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر چهره‌اش به زیبایی شراب درخشان باشد، امید او همچون شمعی از آب و وجود آن محبوب روشن می‌شود. به‌عبارتی، زیبایی محبوب باعث روشنایی و امید در زندگی شاعر می‌شود.