شمارهٔ ۲۷۸

شاعر در این بیت اشاره می‌کند که صبح زمان وصال و خوشی است و حال او به خوبی می‌گذرد، در حالی که شب آدینه برای مستان، لحظه‌های بهتری را رقم می‌زند. به عبارت دیگر، او از زیبایی‌های صبح و حال خوبش صحبت می‌کند و شب را در مقایسه با روز می‌سنجد.