شمارهٔ ۲۷۰

در این دو بیت، شاعر از زیبایی و جذابیت یک معشوق سخن می‌گوید که با ظاهری دلربا و شگفت‌انگیز به گلشن (باغ یا گلزار) می‌آید. او با اشاره به رنگ و لطافت شکوفه‌ها، جذابیت معشوق را تشبیه کرده و می‌گوید که چون پرنده‌ای در حال پرواز، زیبایی او دل‌ها را می‌برد.