شمارهٔ ۲۶۷

شاعر در این مصرع به این موضوع اشاره می‌کند که اگر کسی دردی نداشته باشد، نمی‌تواند به خواسته‌هایش برسد و به پیشرفت بپردازد. همچنین، وقتی که فردی فعال نیست و بی‌حرکت می‌ماند، به همان حالت باقی خواهد ماند و از فرصت‌ها محروم می‌شود.