شمارهٔ ۲۶۶

این عبارت به این معناست که قلبی که از سکوت و خاموشی خود روشنی می‌گیرد، نمی‌داند که در واقع در حال مرگ است. همچنین، سکوت مانند آتش سنگی است که احساس غم و افسردگی را نمی‌شناسد. به طور کلی، این شعر به عمق و پیچیدگی احساسات انسانی و نادانی آنها در برابر درد و افسردگی اشاره دارد.