شمارهٔ ۲۶۵

در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که شهرت ناپایدار و ناقص از چیزهای کامل و باارزش بیشتر به خود می‌بالد. همچنین، به زیبایی و ارادت ماه نو به خود نیز اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی خودبزرگ‌بینی است. به طور کلی، این بیت مفهوم به خود بالیدن و نازیدن به چیزهای سطحی و ناقص را بیان می‌کند.