شمارهٔ ۲۶۱

در این دو بیت، شاعر به احساس درد و اندوه اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر زخم و رنجی که به کباب (دلی) می‌زند، باعث می‌شود اشک‌های خونین بر زمین بریزد. همچنین، وقتی دل به شدت آسیب ببیند و عواطفش شعله‌ور شود، اشک‌هایی گرم و سوزان از آن بر زمین می‌ریزد. این اشعار نشان‌دهنده عمق احساسات و غم‌های موجود در دل انسان است.