به تمکینی ز جای خویش آن طناز میخیزد
که میلرزد عرق بر چهرهاش اما نمیریزد
دربارهٔ این سروده
این بیت شاعر به توصیف زنی میپردازد که با وجود داشتن احساسات عمیق و لرزشی در چهرهاش، با وقار و تمکین از جای خود برمیخیزد. او در حالی که عرق از چهرهاش میچکد، اما نمیگذارد این احساسات بر رفتار و ظاهرش تأثیر بگذارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.