تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر از تبسم و لبخند صحبت میکند که میتواند به زندگی و شادابی انرژی ببخشد. همچنین اشاره میکند که زیبایی و جذابیت درونی، مانند آتش یاقوتی، میتواند از وجود آدمی ساطع شود و تاثیرگذار باشد. در واقع، این شعر به قدرت و زیبایی درونی انسان و تأثیر آن بر دنیای بیرون اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.