دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد
چو عقل طفل بیند بر کنار بام، می لرزد
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به احساسات ناپایدار و نگرانی درونی خود اشاره میکند. او میگوید که دلش مانند برگ بید به خاطر حرفهای ناگوار میلرزد و عقلش نیز مانند کودکی که در کنار بام است، به خاطر خطرات اطراف مضطرب میشود. در واقع، این اشعار به آسیبپذیری و حالتهای نگرانکننده انسان اشاره دارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.