شمارهٔ ۲۴۵

این ابیات بیانگر احساس عمیق عشق و محبت فرد به معشوقش هستند. او می‌گوید که تنها دیدن معشوق برایش کافی نیست و هر کسی که او را دیده، به نوعی به او احترام و محبت دارد. در واقع، عشق او به معشوقش باعث می‌شود که دیگران نیز به او توجه و ناز کنند.