شمارهٔ ۲۴۰

این بیت بیانگر این است که عمر انسان ارزشمند است و نباید آن را به سادگی هدر داد یا سوزاند، زیرا زمان محدود و کوتاه است. بهتر است در استفاده از آن دقت کنیم و به راستی آن را صرف اموری کنیم که ارزشمند هستند.