شمارهٔ ۲۳۱

این بیت به این مفهوم اشاره دارد که هر کسی که به افکار و مشکلات تلخ خود دل ببندد و به ماتم و اندوه بپردازد، در واقع لذت و زیبایی‌های زندگی را برای خود و دیگران تلخ می‌کند. به نوعی، این شعر از اهمیت نگرش مثبت و پذیرش فراز و نشیب‌های زندگی سخن می‌گوید.