شمارهٔ ۲۲۷

این دو بیت به زیبایی و احساسات عمیق اشاره دارد. در بیت اول، شاعر از وجود احساسات و درونیات پنهان در موهایش سخن می‌گوید که مانند آتش می‌سوزند. در بیت دوم، اشاره به قدرت و انرژی دارد که در درونش نهفته است و مانند رگ ابر در بهار قادر به ایجاد برق و طراوت است. در کل، این ابیات به تنش و احساسات شدید شاعر اشاره می‌کنند.