شمارهٔ ۲۲۵

این شعر به احساس تنهایی و نیاز به گفتگو اشاره دارد. گوینده می‌پرسد که چه کسی جز او می‌تواند با او صحبت کند و او را گرم کند، در حالی که اشاره دارد به اینکه او در آینه، طوطی را دیده که با خود گفتگو می‌کند. این نشان‌دهنده تنهایی و تلاش برای ارتباط با خود است.