شمارهٔ ۲۲۳

شاعر در این ابیات به این نکته اشاره دارد که شکرگزاری از نعمت‌ها موجب نعمت‌های بیشتر می‌شود و کسی که شکر نعمت را به جا می‌آورد، به خوبی و زیبایی آن توجه دارد. در حقیقت، او می‌گوید که از کفران نعمت که در واقع عدم شکرگزاری است، زبانش بسته است و شکرگزاری را به عنوان یک فضیلت می‌ستاید.