به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد
به آب زندگانی این زمین قابل نمی گردد
دربارهٔ این سروده
این دو بیت بیانگر این است که طبیعت خشک و بیروح زاهدان هرگز تغییر نمیکند و به زندگی و آب حیات نیاز دارد تا سرزنده گردد. به عبارت دیگر، بدون وجود زندگی و تغذیه مناسب، این حالت بیتحول و خشک باقی خواهد ماند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.