غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد
که از گرد یتیمی آب گوهر گل نمی گردد
دربارهٔ این سروده
این بیت بیانگر این است که غم و اندوه موجود در جهان نمیتواند دل انسان را پاک و امیدوار کند. همچنین اشاره دارد که فقر و یتیمی باعث نمیشود که محبت و زیبایی در دل انسان شکل بگیرد. در واقع، در شرایط سخت نیز نمیتوان انتظار داشت که زیبایی و خوشی نمایان شود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.