شمارهٔ ۲۱۷

این ابیات نشان‌دهنده‌ی حالتی از دلتنگی و غم هستند. شاعر می‌گوید که دلش از یاد خوشی‌ها و لذت‌ها ناراحت و غمگین می‌شود و ذهنش نیز درگیر افکاری می‌گردد که مانند گردابی او را به خود مشغول کرده است. به طور کلی، احساساتی از دل‌تنگی و غم را به تصویر می‌کشد.