شمارهٔ ۲۱۳

این شعر بیانگر این است که هر جا که زهرینی وجود دارد، به تدریج می‌تواند شیرینی پیدا کند، اما تنها در مورد جدایی است که تلخی آن با هر لحظه بیشتر می‌شود. به عبارتی، تلخی جدایی هیچگاه کم نمی‌شود و همیشه بر سختی‌های آن افزوده می‌گردد.