شمارهٔ ۲۱۱

در این دو بیت شاعر اشاره می‌کند که با استفاده از دود سپند، چشم زخم و بدی‌ها از او دور می‌شود. او همچنین می‌گوید که خوشبختی‌اش به کمک دود سپند دچار مشکل و دردسر می‌شود. به طور کلی، شاعر به تلاش برای حفظ خوشبختی و دوری از آسیب‌ها اشاره دارد.