شمارهٔ ۲۱۰

در این بیت، شاعر از معشوق یا یار خود می‌خواهد که به او می و باده دهد. همچنین، به نوعی احساس خستگی و نیاز به بازسازی خود را با اشاره به خونی که به خاطر خمیده‌گی و بلندی خمیازه‌اش به دست او می‌ریزد، ابراز می‌کند. به‌طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده تمایلی به شادی و فرار از غم و یأس است.