شمارهٔ ۲۰۳

این ابیات اشاره به این دارد که با رحلت بزرگانی چون فیض روشن، ارزش‌ها و استعدادها بیشتر می‌شوند و وجود آنها نورانی‌تر و تشعشع بیشتری را به همراه دارد. به عبارتی دیگر، فقدان این افراد باعث می‌شود که یاد و آثارشان بیشتر درخشان و ماندگار شود.