شمارهٔ ۲۰۱

این بیت به این معناست که اگر کسی از ندامت و پشیمانی اشک بریزد، اشک‌های او می‌تواند به زیبایی و طراوتی خاص تبدیل شود، به گونه‌ای که چشمان او زیبا و دل‌انگیز مانند سرو و لب حوض کوثر خواهد شد. به طور کلی، این شعر به تأثیر مثبت احساس پشیمانی و توبه بر زیبایی اشاره دارد.