شمارهٔ ۱۸۲

در این بیت، شاعر به تصویر کشیدن دانه‌ای اشاره می‌کند که خونی از چشم صیاد به زمین ریخته است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی عشق و شور زندگی است که در دل آتش می‌سوزد و به فریاد تبدیل می‌شود. به طور کلی، شاعر به ارتباط عمیق احساسات و طبیعت در این توصیف پرداخته است.