شمارهٔ ۱۸۰

این شعر به احساس حیا و شرم اشاره دارد که فردی نمی‌تواند به چشمان معشوقش نگاه کند. همچنین بیانگر این است که باید از دیگران دوری کند چرا که حالتی بیمارگونه را تجربه می‌کند.