شمارهٔ ۱۷۸

در این دو بیت، شاعر به زیبایی و جذابیت یک چهره اشاره می‌کند که با طرایق هنری، مانند تراش یا طراحی، نمایان می‌شود. همچنین، با استفاده از استعاره، به قدرت و تاثیر زیبایی این چهره بر طبیعت و عناصر دیگر اشاره می‌کند، به طوری که زیبایی او می‌تواند یک خواب را بیدار کند.