شمارهٔ ۱۷۷

شاعر به توصیف عالمی می‌پردازد که به خاطر شراب ناب به حال مستی درآمده است و چشمه‌ای که تنها همین خضر (نماد حیات و جاودانگی) او را سیراب کرده است. به بیان دیگر، عمق تاثیر شراب و نقش حیات در زندگی انسان را نشان می‌دهد.