شمارهٔ ۱۷۶

شاعر در این ابیات به وضعیت روحی و معنوی خود اشاره دارد. او می‌گوید که حتی با وجود اینکه از زهد و دینی بودن دور شده، هنوز احساسات و آرزوهای خود را از دست نداده است. به نوعی می‌گوید که توبه و رفتارهای مذهبی به تنهایی نمی‌تواند او را از مشکلاتش رها کند.