شمارهٔ ۱۶۸

در این ابیات، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی و دوری صحبت می‌کند. چشم او به خاطر احساساتی که نسبت به معشوق دارد، پر از اشک و غم شده است و دلش به طور کامل از این عواطف پر شده است. تصویر شیشه‌ای که دل را در خود دارد، نمادی از شکنندگی و آسیب‌پذیری احساسات است.