شمارهٔ ۱۶۱

این شعر به زیبایی به موضوع پیری و گذر زمان اشاره دارد. "موی سفید" نماد پیری و کهنسالی است و "قد خمیده" نمایانگر اثرات زندگی و سختی‌هایی است که بر روح و دل انسان‌ها نشسته است. در واقع، شاعر به عمق درونی انسان و اهمیت توجه به زیبایی‌های درونی و دلایل درونی زندگی پرداخته است.