شمارهٔ ۱۲۸

این شعر به تصویر کشیدن حالتی از پیرمرد می‌پردازد که با قامت خمیده‌اش به سوی مرگ و عدم رهسپار است. در اینجا، خمیدگی او به مثابه زاییده شدن تیر از کمان تعبیر شده است، که نشان‌دهنده‌ی ضعف و ناتوانی است و در عین حال به راحتی به سمت مقصد خود می‌رسد.