شمارهٔ ۱۱۹

این بیت از شاعر به این نکته اشاره دارد که حریم دل انسان، از آب و گل (جسم مادی) خالی است و هیچ چیز از آن دنیای مادی در آن وجود ندارد. در هر جهتی که نگاه می‌کنی، جز دیوار (موانع و محدودیت‌ها) چیزی نمی‌بینی. به عبارت دیگر، او به محدودیت‌های دنیا اشاره می‌کند و به آزادی و عمق دل انسانی در برابر آن تاکید می‌کند.