شمارهٔ ۱۱۷

این دو بیت به تمایز میان لذت و سختی در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که اگرچه زندگی ممکن است تلخ و دشوار باشد، اما هنوز هم می‌توان شیرینی‌های خاصی را در آن یافت. زاهدان و افراد خشک‌مغز نمی‌توانند از لذت‌های عمیق و جذاب زندگی بهره‌مند شوند، زیرا قلبشان به تلخی‌ها محدود شده است.