شمارهٔ ۱۱۲

شاعر به زیبایی و جذابیت ظاهری فردی اشاره دارد که لباس جذابی به نام "قبا" بر تن دارد. اما به طور مخرودی بیان می‌کند که به قدری این لباس به او چسبیده که هر کسی که او را در این لباس دیده، او را عریان و بدون لباس حس کرده است. این شعر می‌تواند نمادی از فریبندگی ظاهری و عدم وجود عمق واقعی در شخصیت باشد.