شمارهٔ ۱۱۱

این شعر به بیداری و تجدید حیات اشاره دارد. نسیم صبحگاهی که با گل غنچه می‌آمیزد، نماد تازگی و امید است. همچنین از زخم‌های دل که ناشی از بی‌توجهی و غفلت بوده صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که گاهی در زندگی با وجود درد و رنج، زیبایی و شادی نیز وجود دارد.