شمارهٔ ۱۱۰

این دو بیت اشاره به حالتی از عشق و شوق دارد که شاعر از دست رفتن دل و شادابی را تجربه می‌کند. او با استفاده از تصویر خضر، نماد جاودانگی و زندگی، به این نکته می‌پردازد که گویا آب حیات را از او گرفته‌اند و احساس می‌کند که زندگی و شادابی‌اش از دست رفته است.